Annað tölublað jákvæða kreppuritsins "Lífsmörk - jákvæðar hugmyndir um viðbrögð og aðgerðir á krepputímum" er komið út. Hér er textinn í heftinu í einföldu formi:
Hættum að blogga ? lífið liggur við.
Söguþjóðin mikla situr nú fyrir framan tölvuskjáninn, rýnir í nýjustu
uppfærslur fjölmiðlanna og rífst og tautar á bloggsíðum sínum. Á meðan fær
ríkissjórnin að starfa nánast óáreitt og vinna að því reyna að bjarga
eigin rassgati, kerfinu sem kom okkur öllum um koll.
Auðvitað er bráðnauðsynlegt, á hvaða tímum sem er og ekki síst núna, að
greina ástand samfélagsins og setja í samhengi við liðna tíð, rökræða og
greina sannleika þeirra frétta sem okkur berast; koma með hugmyndir að
mótspyrnu, lausnum og breytingum sem við viljum sjá framkvæmdar. Margir
bloggarar og greinahöfundar hafa gert þetta vel, bloggin eru mörg uppfull
af fanta góðum hugmyndum.
En nú er kominn tími til að hönd fylgi huga og við færum okkur frá
tölvuskjánum, út í samfélagið. Það er kominn tími til að framkvæma þær
hugmyndir sem nú þegar hafa komið fram.
Við, fólkið, erum nógu klár og sterk til þess að halda uppi öflugri
mótspyrnu gegn þeim öflum sem nú stjórnast með líf okkar og framtíð; nógu
sterk til að byggja upp réttlátt samfélag. Og til þess að hugmyndir okkar
verði að veruleika, ættum við að vera miklu sýnilegri og vægðarlausari í
staðfestu okkar.
Sú ríkisstjórn og aðrir valdhafar sem við viljum koma frá völdum, vilja
auðvitað að við bloggum og rífumst. Það er þeim í hag að fólk sitji sitt í
hvoru horninu, fyrir framan tölvuskjái og fái útrás fyrir reiði sína og
hugmyndir í gegnum lyklaborðið. Þannig fá þau allan þann tíma og allt það
næði sem þau þurfa til að framkvæma svokallaðar ,,björgunaraðgerðir?
sínar.
Bíðum ekki eftir því að ríkisstjórnin falli og bíðum ekki heldur eftir því
að aðrir framkvæmdi hugmyndir okkar. Kæra söguþjóð, við skulum ekki skrifa
okkar eigin harmleik, heldur skrifa og framkvæma sigur okkar.
--
VERUM GÓÐ VIÐ HVERT ANNAÐ
Þau okkar sem eru um fertugt og eldri, verða að taka tillit til þess að fólk undir þrítugu þekkir ekkert annað en að hægt sé að lifa varhugaverðu kóngalífi á kreditkortum og yfirdrætti. Gylliboð bankanna hafa verið þeirra húslestur samhliða því að gangur hlutabréfa taldist orðið til frétta.
Vegna þessa gætu einhverjir séð það sem lausn þegar ríkisstjórnin reynir að plástra sig áfram í álappalegum tilraunum til að halda völdum. Þeim yngri gæti líka reynst erfiðara að læra að neita sér um hluti og hætta að lifa við fjárhagslegar reddingar. Við erum öll að læra. Þær staðreyndir, að hvorki yfirdráttur né kreditkort sé eitthvað sem hægt er að kalla eign og, að þeir forréttindahópar sem eru við völd, munu ganga mjög langt til að halda sínum forréttindum, er nýr lærdómur. Við sem stöndum saman gegn átroðningi banka og ríkis á líf okkar verðum því að vera góð við hvert annað og leitast við að skilja hvert annað.
---
FULLVELDIÐ ENDURREIST 1. DESEMBER
Kallað er til allsherjar útifundar mánudaginn 1. Desember, fullveldisdaginn, klukkan 15 á Arnarhóli. Borgaravettvangur kallar eftir nýju fullveldi, lausu við allar þær klíkur sem tengja saman pólitíkusa, löggjafa og fjárglæframenn og alla þá spillingu sem því fylgir. Fólk er almennt hvatt til þess að ljúka vinnudeginum fyrr til þess að taka þátt í fundinum á þessum mikilvæga degi, nú þegar fullveldi Íslands er ógnað. Krafan er m.a. að ríkisstjórnin fari strax frá og komið verði á neyðarstjórn þar til hægt er að kjósa.
(næstu tvær greinar líklega í miðopnuna ? hugmynd að uppsetningu er slagorðin tvö sem eru hér efst fyrir ofan og neðan textana í miðopnunni)
---
NOKKRAR TILLÖGUR AÐ VIÐBRÖGÐUM VIÐ KREPPU
Fyrst er að átta sig á því að meðal þeirra sem hafa völdin og þeirra sem sækjast eftir völdum, situr enginn sem ber sérstakt skynbragð á félagsmál, rekstur eða fjármál, heldur einungis pólitíkusar.
Einnig að raunveruleg samstaða næst ekki gegnum þjóðerniskennd og ekki flokkapólitík heldur þá einföldu staðreynd að í samfélagi hafa allir hag af því að vinna að bættum hag næsta manns.
Jákvæð viðbrögð á krepputímum er m.a. myndun sameignarhópa (collectives) utanum ýmsar grunnþarfir og bjargráð samfélagseininga. Þessar félagslegu einingar geta skipst landfræðilega (íbúar í hverfum eða við götur) eða eftir hvötum, þörfum og aðstæðum. Þessháttar verkefni eiga ekki síst við fólk sem misst hefur vinnuna. Það er svo margt uppbyggilegt hægt að gera utan við atvinnumarkaðinn og þau kerfi sem tengjast honum. Hér eru nokkur dæmi um það sem sameignarhópar geta gert:
-Gert samkomulag við smábátaeigendur um að fá fisk til eigin neyslu beint frá þeim. Um leið er kvótakerfið sniðgengið fyrir þessa aðila (eða gert að eign þeirra sem nýta fiskinn til eigin neyslu en ekki eigin stórhagnaðar) og tryggt að litlir bátar hafi aðgang að olíu.
-Á sama hátt gera sameignarhópar íbúa, samninga við bændur um milliliðalaus kaup og dreifingu á þeirra framleiðslu. Tryggt verði að einnig bændur hafi aðgang að þeirri olíu og því rafmagni sem þeir þurfa til að framleiða fyrir fólkið í landinu. Þessir sameignarhópar væru jafnframt þrýstihópar á forgang innlendrar matvælaframleiðslu að ódýrri eða ókeypis orku, og um afnám fiskikvóta sem einkaeignir auðugra einstaklinga.
-Nýtið sameiginlegt ræktunarland og gróðurhús fyrir ræktun. Í nágrenni við Reykjavík og aðra þéttbýliskjarna er mikið af vanræktu ræktunarlandi og gróðurhúsum í niðurníslu. Athugið að sumt af þessu ræktunarlandi gæti þurft að taka yfir hvort sem það er í eigu ríkis, borgar eða sveitarfélags. Ekki eru allir þéttbýlisbúar í aðstöðu til beinnar þátttöku í þessháttar verkefnum. Þá geta komið til gjaldmiðilslaus vöruskiptakerfi eins og ?LETS (Local Exchange Trading System)? þar sem einstaklingar og hópar geta lagt inn bæði vöru og þjónustu og þannig safnað sér inneign og tekið hana út í annari vöru eða þjónustu (margar útgáfur eru til af þannig kerfum).
-Endurvekið foreldrarölt eða íbúarölt sem hverfagæslu. Götulögreglan er örfáir úttaugaðir, illa launuðir og pirraðir einstaklingar sem vegna mannfæðar þurfa að velja og hafna við hvert útkall. Hvers samfélags verður best gætt af þeim sem raunverulega eru hluti af því. Þetta á betur við eftir því sem einingarnar verða minni.
- Einföld lán, eins og verðtryggð húsnæðislán, setja fólk í ánauð fyrir það eitt að vilja eiga þak yfir höfuðið. Það þarf ekki stóran hóp fólks til að það geti gengið upp að hætta að borga bönkunum. Fimm til tíu manna hópur myndi missa eigur sínar en samtaka hópur yfir hundrað einstaklinga sem neita að borga er í aðstöðu til að setja fram kröfur. Eitt þúsund manns sem standa saman eru allir vegir færir, neiti þau að viðhalda ægivaldi bankanna og styðji hvert annað í því. Líklega er ægivald bankanna ekki meira en svo að ef 7-10% skuldara hætta að borga, þá fara þeir á hausinn. Almenningur þarf ekki að tapa svefni yfir því, allra síst þau sem nú sofa ekki út af áhyggjum af skuldum.
-Þess eru dæmi að einstaklingar eða lítil fyrirtæki hafi fjárfest í húsnæði fyrir offjár og séu nú, í örvæntingarköstum, að rembast við að kreista leigjendur sína um hærri leigu til að standa undir eigin gróðavonum. Leiguverð er almennt að lækka og húsnæði af öllum stærðum og gerðum stendur autt. Hér þurfa leigjendur og aðrir að standa saman og beita þessa aðila þrýstingi tilbaka, hætta að borga þeim þar til þeir eru tilbúnir að semja um lægri leigu. Enn betra er að hreinlega taka húsnæðið og þjóðnýta það. Um borg og bý standa stæðilegar eignir fyrrum útrásarvíkinga sem kjörið er að þjóðnýta. Þeir geta aldrei búið í öllum þessum húsum og munu aldrei geta borgað þau heldur. Allar verðlagningar húsnæðis, hvort sem er til kaupa og leigu, hafa hvort eð er ekki tengst neinu raunverulegu verðmæti í mörg ár.
Hafið í huga að það tilheyrir engri sérstakri stjórnmálastefnu og engri sérstakri hugmyndafræði að vinna með nágrönnum, fjölskyldu og/eða vinum á þennan hátt. Hæfileikinn til að vinna með öðrum er einfaldlega stór þáttur í þróun og velgengni mannsins.
Sameiginlegu skipulagi af þessu tagi hefur verið bölvað í sand og ösku af hendi markaðstrúmanna. En rétt eins og markaður sem stjórnað er af þeim örfáu sem eru gráðugastir, er hvorki frjáls, né fellur undir neinar skilgreiningar á markaði, geta valdafíklar eyðilagt gott starf á skömmum tíma. Varið ykkur á karakterum sem setja sig í leiðtogastellingar í kreppunni, flestir þeirra eru að fóðra eigið egó.
--
GÖMLU KERFIN SNIÐGENGIN
Á krepputímum opnast nýir möguleikar. Áherslur samfélagsins breytast frá því að bera traust til skyndigróða stórfyrirtækja og þeirra vafasömu viðskiptahátta, yfir í að snúast um okkar mannlegu velferð, okkar vellíðan og hamingju. Gömlu gróðagildin sem voru við lýði eru fallin og margir sitja eftir reiðir og ráðalausir, óvissir í hvorn fótinn skal stíga. Út úr fréttunum lesum við að engum er treystandi fyrir okkar velferð nema okkur sjálfum. Með því að taka þátt í því að móta umhverfi okkar gefst okkur tækifæri til að endurmóta ýmsan rekstur eftir okkar eigin þörfum, ekki þörfum örsmárra forréttindahópa.
Til þess þurfum við að vaxa upp úr því að ætlast til opinberrar þjónustu og læra að afgreiða okkur sjálf.
Samvinnuhópar og samfélagsmiðstöðvar geta séð fyrir mörgum grunnþörfum samfélagsins og rekstur þeirra verið í stöðugri þróun. Kostnaðurinn yrði í algeru lágmarki, enda yrðu miðstöðvarnar algerlega mannaðar af sjálfboðaliðum; fólki sem langar að hafa áhrif á þau málefni sem skipta þau máli.
Hér er lítið dæmi: Hjólreiðamiðstöðvar innan hverfa geta séð íbúum þeirra fyrir ókeypis aðstöðu til hjólreiðaviðgerða og viðhalds. Þær geta skipt lykilmáli í að koma upp umhverfisvænna og hagkvæmara samgöngukerfi, auk þess að halda úti fróðleik og fræðslu hvað varðar umferðakerfi.
Hugmyndina um hjólreiðamiðstöð má útfæra á ýmsan hátt. Í kjarnann byggist framkvæmdin á sjálfboðaliðum sem taka að sér að manna miðstöðina og halda utanum þá starfsemi sem fram fer innan hennar. Því fleiri sem taka þátt í að halda uppi starfsemi miðstöðvarinnar, því betur er hægt að dreifa ábyrgðinni á umsjón rýmisins yfir á fleiri einstaklinga. Ef að einungis ein manneskja kemur að því að halda uppi starfsemi miðstöðvarinnar, þá er ekki hægt að gera ráð fyrir því að starfsemi hennar sé mjög virk, enda hefur ein manneskja takmarkaðan tíma og orku. Lykillinn að vel heppnaðri samfélagsmiðstöð er því samvinna.
Sjálfboðaliðarnir skipta með sér verkum, háð eigin tíma og hentisemi, en gott er að gera áætlun einn mánuð fram í tímann um hverjir skuli manna hverja vakt. Þekking á reiðhjólum er auðvitað grundvallarkostur, en þarf ekki að vera skilyrði, enda getur hópurinn lagt sig fram um að deila þekkingu sinni með öðrum og kennt fleirum það sem þarf fyrir hjólreiðaviðgerðir.
Þekkingin þarf þó ekki að vera það eina sem hópurinn deilir með öðrum. Hópurinn getur tekið að sér gömul og ónotuð/ónothæf hjól og gefið þeim nýtt líf. Hjólunum má svo koma aftur á göturnar með ýmsum hætti. Hægt er að dreifa hjólunum til hinna hjólalausu, í skiptum fyrir þjónustu innan verkstæðisins eða utan þess. Annar kostur væri að selja hjólin ódýrt til þeirra sem kjósa að kaupa þau. Jafnvel betra kerfi væri að bjóða almenningi afnot af hjólunum til styttri ferða innan hverfis, endurgjaldslaust. Einungis þyrfti að skila hjólunum aftur á tilteknar skilastöðvar. Með því móti væru hjólin nýtt til fullnustu. Gallinn við þetta kerfi væri þó möguleikinn á stuldi og skemmdarverkum. Mögulegt væri þó að sporna við slíku með því að mála hjólin í skærum auðþekkjanlegum litum, sem myndi þá minnka endursöluverðmæti þeirra, auk þess sem auðvelt væri að koma hjólunum aftur til skila, myndu þau falla í rangar hendur. Þetta kerfi er auðvitað ekki gallalaust, en með uppbyggingu trausts og samfélagsábyrgðar gengur þetta upp.
Með sömu hugmyndafræði og býr bakvið reiðhjólamiðstöðina, er auðveldlega hægt að koma upp kerfi þar sem iðnaðarmenn og annað faglært fólk getur skipst á þjónustu, bókasöfn geta hýst lestrar og fræðihópa. Samfélagsrými geta hýst borgarafundi, kvikmyndasýningar, listasýningar, málþing, tónleika og námskeið. Jafn einfaldlega er hægt að koma á fót barnaheimilum þar sem barnagæsla er ókeypis, vöruskiptamarkaðir geta blómstrað og sjálfstæðir fjölmiðlar geta loksins haft svigrúm til að vinna frjálst.
Auk allrar þeirra þjónustu og þæginda sem við getum veitt hvort öðru gegnum samvinnuskipulag, þá færir þetta okkur nær hvert öðru. Þetta kallar líka á að hugsa út fyrir viðmið vinnumarkaðarins og allra þeirra kerfa sem tengjast honum.
Möguleikarnir á skipulögðum aðferðum til samfélagslegra betrumbóta er algerlega í höndum þeirra sem kjósa að taka ábyrgð.
--
VIRKT STARF GEGN SÓUN
Frá og með 26. Apríl 2008 hefur hópur ungra anarkista eldað og gefið mat á Lækjartorgi á hverjum laugardegi undir nafninu Food Not Bombs, eða Matur Ekki Sprengjur. Hér útskýrir hópurinn verkefnið:
Food Not Bombs er alþjóðleg hreyfing sem varð til í Bandaríkjunum árið 1980. Venjulegt fólk, jafn venjulegt og ég og þú, var orðið þreytt á því að horfa upp á ríkisstjórnina eyða gríðarlegum fjármunum í stríðsrekstur á ári hverju á meðan mikill fjöldi fólks býr á götunni og hefur ekki efni á mat. Í stað þess að bíða lengur eftir aðgerðum stjórnvalda tók fólk málin í sínar hendur og byrjaði að gefa þeim mat sem þurftu og vildu.
Á Íslandi er tiltölulega litlu fjármagni eytt í stríðsrekstur enda enginn her starfræktur hér. Ríkisstjórnin hefur samt sem áður sóað háum fjárhæðum í landkynningarhátíðir, ný sendiráð, ferðalög á einkaþotum, veislur, eftirlaun og frekari óþarfa. Sá peningur væri betur nýttur á öðrum vettvangi.
Á hverjum degi henda matarverslanir gífurlegu magni af góðum og ætum mat í ruslið, líka hér á Íslandi. Ástæðan getur t.d. verið að síðasti söludagur er liðinn, útlitsgalli er á pakkningum eða ný sending kemur í búðina. Maturinn er samt sem áður í fínu lagi og því er ekkert sem mælir gegn því að matreiða hann og borða.
Langstærstur hluti matvæla hér á landi er innfluttur. Það þýðir að hann er fluttur hingað með flugi eða skipum og það hefur gríðarleg umhverfisáhrif í för með sér. Framleiðsla á munaðarvörum fyrir vesturlönd hefur nú þegar lagt stór landsvæði í þriðja heiminum í rúst; regnskóga, vötn og beitilönd. Það er því beinlínis glæpur að henda fullkomlega ætum mat í ruslið.
Rót þessa vandamáls liggur í kerfinu: ofneyslu og offramleiðslu ? kapítalisma. Við þekkjum ekki annað en stútfullar verslanir af glænýjum og glansandi mat. Matvælaverslanir vilja halda ákveðnum staðli og vilja alls ekki verða þekktar fyrir að eiga ekki alltaf þessa og hina vöru. Það á alltaf að vera til meira en nóg. Þetta er velmegunarsjúkdómur.
Auðlindir eru nægar til að fæða allan heiminn en vegna stéttaskiptinga og ójafnræðis milli samfélaga og innan samfélaga, lenda sumir undir og hafa ekki aðgang að mat. Samkvæmt Matvælaaðstoð SÞ deyja 10 milljón manns úr hungri og tengdum sjúkdómum á ári hverju. Á sama tíma er offita að verða eitt stærsta vandamál vesturlanda og ætum mat er hent í ruslið í massavís.
Öll þurfum við næringu, rétt eins og við þurfum loft, vatn, húsaskjól og umhyggju. Samfélag þar sem matur er munaðarvara er meingallað samfélag. Samfélag þar sem fáir einstaklingar geta grætt og orðið ríkir á nauðsynjavörum eins og mat, er gjörsamlega spillt samfélag.
Við tökum ekki þátt í þessu spillta kerfi heldur notum afganga neyslusamfélagsins og matreiðum fyrir hvern þann sem vill fá sér að borða. Það munum við gera þangað til við sjáum raunverulegar breytingar.
Matur Ekki Sprengjur er ekki góðgerðasamtök og við viljum engar umbætur. Við viljum algjöra byltingu; samfélag þar sem þarfir fólks vega þyngra en græðgi og ríkidæmi. Við viljum heilbrigt samfélag.
Verkefni á borð við Food Not Bombs getur hver sem er sett upp. Best væri auðvitað ef nokkrir hópar myndu starfa í Reykjavík, hver í sínu hverfi. Hafðu samband ef þú vilt vera með eða stofna þinn eigin hóp og fá ráðleggingar og aðstoð. Eða byrjaðu bara!
matur.ekki.sprengjur@gmail.com - www.foodnotbombs.net
--
SJALDGÆFIR EN SJÁLFSTÆÐIR FJÖLMIÐLAR
Vefritið Nei er skemmtilega skrifað og gagnrýnið og er að finna á netinu:
http://this.is/nei/
Eggin er annað öflugt félagshyggjuvefrit.
www.eggin.is
Hreyfing fyrir nýju lýðveldi á Íslandi
www.this.is/iceland-calling
Nýir tímar ? nýtt lýðræði:
http://nyirtimar.com/
Ef þú vilt vita betur hvað er að, lestu þetta:
www.vald.org
Vor daglegu mannréttindabrot
http://okurvextir.blogspot.com/
Aftaka er mun kjaftforari.
www.aftaka.org
Safn rita um ýmis form félagshyggju er að finna hér:
www.felagshyggja.net
Greinasafn anarkistaútgáfunnar Andspyrna:
www.andspyrna.org
REGLULEGIR FUNDIR
Rauður Vettvangur er vettvangur byltingarsinnaðra sósíalista. Fundir alla þriðjudaga í Friðarhúsi (á horni Snorrabrautar og Njálsgötu) klukkan 20.00.
Opnir borgarafundir eru vettvangur til að taka þátt í lýðræðislegri umræðu um betrun lýðræðisins. Sjá frekar á www.borgarafundur.is
BÓKASAFN UM RÓTTÆK MÁLEFNI
Í bókasafni Andspyrnuútgáfunnar eru um 1000 bækur sem ætlað er miðla hugmyndum og hjálpa fólki að virkja hugmyndir um samfélag laust við pólitíkusa og gróðapunga. Safnið er staðsett í Kaffi Hljómalind, laugavegi 23 og útlán eru frí. Einungis er beðið um að fólk skrái nafn sitt, síma og netfang meðan bók er í útláni.
skráð klukkan 18:43
ANDSPYRNUBÍÓ - Political Film Festival
Kaffi Hljómalind, Laugarvegur 23 - Free Entrance
- FRIDAY OCT. 31st
21:00 - The Corporation (Mark Achbar & Jennifer Abbot 2003)
The Corporation is a Canadian documentary film critical of the modern-
day corporation, considering is as a class of person and evaluating its
behavior towards society and the world at large as a psychologist might
evaluate an ordinary person. This is explored through specific examples.
Starring e.g. Noam Chomsky, Howard Zinn og Naomi Klein.
- SATURDAY NOV. 1st
18:00 ? Surplus: Terrorized into being Consumers (Erik Gandini,
2003)
Swedish documentary film on consumerism and globalization, created by
Gandini and editor Johan Söderberg. It looks at the arguments for capitalism
and technology, such as greater efficiency, more time and less work, and
argues that these are not being fulfilled. An one hour MTV-style anti-consumerist
beat.
20:00 ? The Weather Underground (Sam Green & Bill Siegel, 2002)
The U.S. radical movement the Weathermen, decided to bring the Vietnam war
home by blowing up governmental buildings. The members went underground
but returned up again later and in the movie they tell their story and explain the
rise and fall of the movement, and everything there between.
22:00 ? My Life as a Terrorist, The story of Hans-Joachim Klein
(Alexander Oey, 2006)
On December 21st 1975, the world was in a shock. Six terrorists led by Carlos
'The Jackal' forced their way into the conference room of the OPEC headquarters
in Vienna and took seventy ministers hostage. During the gun battle with the police
that ensued three people were killed, one terrorist was seriously wounded. The
terrorists managed to escape to Algiers with their wounded partner: Hans-Joachim
Klein. This film shows how the personal events in the life of an individual can lead
to radicalism and terrorism.
- SUNDAY NOV. 2nd
16:00 - The Cell (Angela Melitopoulos, 2003)
The philosopher Antonio Negri published together with co-author Michael Hardt
the world best-seller "Empire". In summer 1997, he decided to conclude a 17-year
long chapter of repressive Italian politics after going through detention and exile
by spontaneously handing himself to prison. He was finally released in 2003.
His report on his experience as a prisoner describes new control forms in the
execution of sentences, aimed at the psyche and the mind of the inmates. Antonio
Negri talks about forms of resistances that allowed him to retain the "liberty of
his spirit".
18:00 ? Themroc (Claude Faralodo, 1973)
Made on a low budget with no intelligible dialog, Themroc tells the story of a
French blue collar worker rebels against modern society, reverting into a urban
caveman. The film's scenes of incest and cannibalism earned it adults-only ratings,
and featured in the UK's Channel 4's red triangle series of controversial films.
20:00 ? Punishment Park (Peter Watkins 1971)
Set in detention camp in an America of the near-future, Punishment Park's,
pseudo-documentary style places a British film crew amongst a group of young
students and minor dissidents who have opted to stay three days in'Bear Mountain
Punishment Park'. The detainees, rather than accept lengthy jail sentences for
their 'crimes', gamble their freedom to on an attempt to reach an American flag
? on foot and without water - through the searing heat of the desert. What follows
is a lethal, one sided game of cat-and-mouse with a squad of heavily armed police
and National Guardsmen. The film was heavily attacked by the mainstream press when it was published.
skráð klukkan 01:19
Ákall til þjóðarinnar - Davíð Oddsyni vikið frá störfum
Við mótmælum öll ? Hittumst á Austurvelli á laugardag kl. 15. Vertu þáttakandi, ekki þolandi. Hvetjið alla sem ykkur eru nærri til að mæta líka. Við fáum kannski bara þetta eina tækifæri.
Ákall til þjóðarinnar - Davíð Oddsyni vikið frá störfum ? Eina leiðin til að þjóðin haldi sjálfsvirðingu sinni nú er að hún sameinist í fjölmennum mótmælum með ein skýr skilaboð til stjórnmálamanna. Skýr skilaboð um að þjóðinni stendur ekki á sama, skilaboð um að hún sé þátttakandi en ekki þolandi í þeirri atburðarás sem nú fer í hönd. Skýr skilaboð sem valdhafar geta brugðist við strax, að Davíð Oddssyni verði vikið úr starfi Seðlabankastjóra.
Davíð Oddson ber mesta pólitíska ábyrgð á því að bankarnir voru einkavinavæddir á sínum tíma og hleypt í útrás með veikburða eftirlitskerfi. Síðan stillti hann sér upp til að fylgjast með þeim sem Seðlabankastjóri án faglegar þekkingar. Með röð mistaka í hagstjórn Seðlabankans undir forustu Davíðs og ótrúlegan einleik hans síðustu vikur er þjóðin gjaldþrota, rúin trausti og virðingu í alþjóðasamfélaginu.
Nýjir tímar - Vertu þáttakandi, ekki þolandi
http://www.nyjirtimar.com/
-
Hörður Torfason
Birgir Þórarinsson
Kolfinna Baldvinsdóttir
Dr.Gunni
Andri Sigurðsson
skráð klukkan 00:49
Tók að mér að sjá um tónleika í Kaffi Hljómalind á Airwaves helginni. Laugardagurinn er auðvitað minn dagur :)
Hér er planið eins og það á að vera:
MIÐVIKUDAGUR 15.
15.00 - 17.00
SESAR A
ROTTWEILER
WC EINAR KRAUSFIELD
SPACEMEN
MÆLGINN MC
18.30 NANNA (Accoustic)
19.30 FLORENCE AND THE MACHINE (UK) (Accoustic set)
20.00 KARL PESTKA
21.00 SABISHA W. JAMIE DEL MOON (US)
22.00 STEREO HYPNOSIS
FIMMTUDAGUR 16.
15.00 ? 17.00
NANNA (Accoustic)
KARLOTTA
PIRATE DEAN
BRYNJAR JOHANSSON (Accoustic)
22.00 GJÖLL
21.30 DIGITAL MADNESS
21.00 MALNEIROPHRENIA
20.30 TONIK
20.00 THE CUSTOM
20.30 BRYNJAR JOHANNSSON
20.00 KARLOTTA
19.30 PIRATE DEAN
FÖSTUDAG 17.
14.30 (CASETTE) WWW.MYSPACE.COM/GENREARNIGEIR
15.00 SUDDEN WEATHER CHANGE WWW.MYSPACE.COM/SUDDENWEATHERCHANGE
15.40 MIRI WWW.MYSPACE.COM/MIRIMUSIC
16.20 ARTERY BROS WWW.MYSPACE.COM/KRISTJANSPILARTONLIST
17.00 ENKIDU WWW.MYSPCAE.COM/ENKIDUROCKSTAR
17.30 ME, THE SLUMBERING NAPOLEON WWW.MYSPACE.COM/SLUMBERINGNAPOLEON
18.10 THE NEIGHBOURS
18.40 MAE CHI (UK)
18.40 THE NEIGHBOURS
19.00 FRU GRIMHEIDUR
19.30 VERA
LAUGARDAGUR 18.
15.00 MORRI
15.30 TENTACLES OF DOOM
16.00 FIST FOKKERS
16.30 THE PEN
17.00 SAKTMODIGUR
17.30 DYS
18.00 MUCK
18.30 DORMAH
19.00 SWORDS OF CHAOES
19.30 PLASTIC GODS
20.00 SHOGUN
20.30 CELESTINE
21.00 GAVIN PORTLAND
21.30 PURRKUR PILLNIKK TRIBUTE
skráð klukkan 05:00
"Ég tók ekki þátt í góðærinu og mun ekki taka þátt í kreppunni."
vinur minn Birkir
skráð klukkan 08:01
Föstudagur
Adoration
Saga um ungan pilt af blönduðu hjónabandi í USA sem misst hefur foreldra sína. Faðir hans var frá austurlöndum nær en móðirin bandaríkjamaður. Fyrir drama í skólanum hvetur kennslukona hans, hann til að útfæra með sannfæringakrafti þá sögu að faðir hans hafi í raun verið hryðjuverkamaður sem kom sprengjum í flugtösku móður hans ófrískrar. Sagan rekur sig aftur í fjölskyldudramað í kringum dauða foreldra hans og er um leið vangaveltur um menningarárekstra og fórnarvilja fyrir "hinn rétta málstað."
Vel gerð mynd sem mun ekki sitja í mér.
Terribly Happy
Danir eru klikk og hér er svarti húmorinn í hávegum. Ungur lögreglumaður er sendur út í sveit þar sem sveitamenn eru mest fyrir að sjá um hlutina sjálfir. Hann festist hratt og örugglega í feni hins súra innanbæjarmórals og allt fer á versta veg á sem skemmtilegastan hátt. Mæli sterklega með þessari.
Laugardagur
Cold Lunch
Norsk mynd sem rekur sögu þriggja einstaklinga á einhverjum tímamótum í tilverunni. Öll eru þau á einhvern hátt ófær um að takast á við tilveruna og hryggilegt að horfa upp á ungu fallegu konuna sem kennir sjálfri sér um hrottalegt viðmót eiginmanns síns sem og unga mannsins sem í raun eru allir vegir færir en hann lætur allt misheppnast og kennir öðrum um. Líf þeirra tengist óvart og óbeint á einhvern hátt án þess að þau hittist nokkurntímann. Inn í þetta blandast kjánaleg ónáttúruleg hegðun máva en sögunum lýkur ekki með myndinni og skilur mann eftir ófullnægðan.
With your Permission
Önnur dönsk með svartan húmor. Jan er laminn af konunni sinni og allir vita það í kringum hann en hann tekur eymd sína út á vinnufélögum. Síðan fær konan hans tækifæri til að lifa drauma sína og verður glöð og hamingjusöm (og hættir að skeyta skapi sínu á honum) en skiljanlega finnst Jan hún ekki eiga það skilið. Tveir magnaðir karakterar blandast inn í líf þeirra þegar Jan er rekinn á hjálparfundi fyrir barða eiginmenn en laumast til að fara á hjálparfundi fyrir menn sem berja konur í staðinn.
Sunnudagur
Tulip
Hafandi séð fáeinar gullfallegar kvikmyndir gegnum tíðina sem gerast á steppum Mongólíu eða Kazakhstan vorum við spennt fyrir Tulip. Hún var líka fín í lýsingum sínum á lífsstíl hirðingjanna. Fólkið er fallegt þarna fyrir austan og fábreytnin mikil. Tulip sagði mér ekki mikið meira en það.
Heavy Metal in Baghdad
Verandi löngu hættur að lesa fréttir frá Írak var þessi mynd ferskt sjónarhorn á áhrif innrásar bandaríkjahers inn í Írak. Fylgst er með þungarokkssveit sem fékk aldrei að iðka list sína almennilega í Írak, en hélt samt áfram að reyna, og örlögum hennar í stríðinu. Strákarnir í bandinu eru eins og þungarokkarar annarsstaðar, með hjartað á réttum stað og finnst ekkert skemmtilegra en þungarokk og vilja ekkert frekar gera en spila þungarokk. Stríðið gerir þá að flóttamönnum í Sýrlandi og allt fer niður á við fyrir þá. Í upphafi myndar geta þeir gert grín að aðstæðum sínum en ástandið versnar stöðugt, fleiri deyja og vonir bresta. Góð áminning fyrir ofdekraða vestræna rokkarar.
skráð klukkan 22:13
Kvikmyndahátíð - skeyti
Miðvikudagur
The Investigator
Ungversk sakamálamynd. Aðalsöguhetjan líkskoðari sem félagslega á meiri leið með hinum látnu en hinum lifandi. Gerir þó sitt besta til að halda gangandi sambandi við stúlku sem fyrirgefur honum sérviskuna og finnst hann í raun þægilegur í umgengni þó hann tali ekki að óþörfu og hafi ekki húmor (stekkur aldrei bros!). Móðir hans er að deyja úr krabbameini og hann vantar peninga til að koma henni í aðgerð sem gæti framlengt líf hennar. Bom! Kemur skuggalegur náungi með tilboð um að drepa mann fyrir peninga. Hann tekur því. Drepur manninn. Heima bíður hans bréf frá þeim sama manni og hann drap og í bréfinu fagnar hann því að hafa fundið hálfbróður sinn! Sjitt ... hann drap bróður sinn!
Líkskoðarinn fer að rannsaka málið upp á eigin spýtur en er um leið grunaður um morðið.
Skemmtilegur karakter og skemmtilegt plott. Hin ágætasta sakamálamynd upp á ungversku. Frekar meinlaus og ódramatísk en þannig er nú tilveran yfirleitt.
Svo fórum við bara heim og nenntum ekki að sjá meira þennan daginn!
skráð klukkan 06:10
Kvikmyndahátíð - skeyti
Þriðjudagur
Eina lína á dag ætti að duga
Vildi kíkja á þessa litlu heimildamynd um færeyska "svarta pönk skáldið" Tórodd. Mætti í Iðnó. Spjallaði við skemmtilegt fólk um upplifanir af hátíðinni. Fékk nógan tíma til þess þar sem sýningin tafðist um hálftíma eða svo. Sá því ekki nema helminginn af myndinni. Tórodd að fara með ljóð og spjalla og rövla. Fyndinn kall en ábyggilega ekki alltaf skemmtilegur í sambúð. Hefði viljað sjá alla myndina en samt var mér nokk sama þó ég vissi ekki meira um skáldið Tórodd.
Birdsong
Spænsk kvikmynd sem leggur útfrá biblíusögunni um ferð vitringanna þriggja til að hitta jesúbarnið. Fyrsta hálftími Birdson sýnir þrjá ruglaða kalla ráfa um eyðimerkur og villilönd í nokkrum mjög löngum og kyrrum myndskotum. Síðan skyndilega "þarna er hún" - þá fattaði ég að þeir voru að leita að stjörnunni sem átti að vísa þeim veginn. Næsti hálftími var ýmis skot af hjárænulegum maríu og jósep hangandi fjárlaus við rollukofann sinn, eiga örlítil fáorð og marklaus samtöl en annars hanga eins og leiða hippa. Síðan ramba Gísli, Eiríkur og Helgi á svæðið og fagna jesúbarninu. Þá skyndilega kemur eitt stutt klassískt, fallegt tónverk en annars var eina hljóðið í myndinni röflið í vitringunum (hurðaskellir eftir þeim ca. 20 manns sem yfirgáfu salinn á fyrsta hálftímanum bauð upp á sándtrakk). Þeir hanga soldið með jesú, maríu og jósepp og síðan ráfa þeir aftur heim í kortérs löngum kyrrðarskotum.
Uppúr miðbiki kvikmyndarinnar sannfærðist ég um að hún væri í raun æfing í hugleiðslu. Og í raun nokkuð falleg sem slík. Væri ég mjög kristinn maður gæti ég eflaust fundið þá heimspekilegu innsýn sem mér var lofað og ég leitaði lengi í römmum Birdsong en fann ekki. Það var búið að vara okkur við að hún myndi reyna á og hún gerði það. Ég er aðallega sáttur við að hafa haldið hana út.
skráð klukkan 05:56
Kvikmyndahátíð - skýrsla
mánudagur
Fyrstu mistökin sem við gerum á þessari kvikmyndahátíð - þ.e.a.s. fyrstu myndirnar sem standa ekki undir væntingum:
Wild Bull
Indversk mynd um vandræði sem skapast í þorpi þar sem fullvaxið naut, sem hefur hingað til fengið að valsa um þorpið, verður skapstyggt og hrellir þorpsbúa. Fenginn er maður frá dýragarði næstu stórborgar til að koma og ná tökum á nautinu. Mikill farsi og hamagangur upp á indverskan máta. Uppruninn er einmitt eina ástæðan fyrir því að ég entist út myndina. Mig hreinlega langaði að hafa séð indverska kvikmynd en mun ekki sækja stíft að sjá fleiri.
In Search of a Legend
Lítill hópur pólskra ungmenna leggur upp í siglingu frá Grænlandi til Kanada gegnum norður íshafið. Fyrri norðurhjarafarar eru þeirra hetjur. Þau hitta Inúíta og annað fólk sem lifir enn á sel og hval og ferðalag þeirra hefur örugglega verið spennandi. En það skilar sér illa í myndina því, eins og gjarnan vill vera hjá ungu fólki, gera þau of mikið úr eigið mikilvægi og filma hvert annað sitt á hvað þannig að úr verður heimabíó um fríið þeirra. Pólski þulurinn malar stanslaust með myndinni, þýðingin er slæm og illa stafsett og þulurinn tala fyrir þau enskumælandi sem fá eitthvað að segja. Myndirnar fá aldrei að tala sjálfar.
Vorkenndi kvikmyndagerðarmanninum ekki nema smávegis þegar margir gesta yfirgáfu salinn um leið og myndin var búin í stað þess að taka þátt í umræðum með honum.
skráð klukkan 01:44
Kvikmyndahátíð - skýrsla
Sunnudagur
Afterschool
Það er auðvelt að finna unglinga hverra tilvera er marklaust og stefnulaust ferli. Hangið í skólanum til að friða foreldra en annars látið stýrast af hormónum og hungri. Ég er ekki alveg viss hvort að aðalsöguhetja Afterschool - Unglingsstrákur á heimavistarstkóla sem virðist upplifa heiminn sem raunverulegra fyrirbæri séðan í gegnum youtube - á við andlega vanheilsu að stríða eða er einungis afurð síns menningarhóps. Má segja að hann eigi við andlega vanheilsu að stríða vegna þess að hann er afurð síns menningarhóps? Ofbeldisklám er áhugamál en að öðru leyti er hann feiminn og firrtur og í enda kvikmyndarinnar er hann búinn að bætast í röð þeirra sem skólahjúkrunarfræðingurinn réttir pillur. Minnir á Kids efnislega og Elephant kvikmyndalega séð en nær hvorugri að styrk. Áhugaverð samt í vangaveltum sínum.
Home
Belgísk fjölskylda á hamingjusamt og léttgeggjað heimili við nýja hraðbraut sem hefur ekki verið opnuð í tíu ár. Hjón með tvær unglisstúlkur og fjörugan strákling. Skyndilega opnar hraðbrautin og þau sitja uppi með að heyra ekki í hvert öðru, krakkarnir komast ekki í skólann nema í stórhættu og allt er svart af sóti. Heimilisfriðurinn er úti. Þau klikkast á nokkrum dögum og múra sig inni til að verja sig fyrir hávaðanum.
Mjög góð mynd vegna skrautlegra karaktera og ádeilu á hina tröllheimsku bílamenningu heimsins.
Water
Heimildamynd um vatnsástand á þremur svæðum í heiminum. Eftir að hafa séð Flow - for love of water, hélt ég nóg að hafa séð eina "vatnsmynd" en þessi er allt annað en aktivismamyndin. "Water" lýsir vandamálum bænda í Bangladesh sem þurfa að leita sér að nýju landi eftir hvert rigningatímabil þar sem landi þeirra hefur skolað burt. Næst lýsir hún ástandinu við Aralvatn í Kazakhstan og hvernig áveituplön hinna miklu sovétleiðtoga fimmta áratugarins þurrkuðu upp vatnið og blómstrandi byggðina í kring. Þriðji hluti lýsir daglegu lífi í Kinsasa, fátækrahverfi Nairobi í Kenya. Í Kinsasa eru um fimmtán kranar fyrir um 2.7 milljón íbúa og nokkrir íbúar lýsa hvernig daglegt líf snýst um að komast að með vatnsbrúsa að kaupa vatns - þegar það er að hafa og þegar þau hafa efni á því. Hæg mynd og fróðleg.
Ax
Franskur sérfræðingur í pappírsgerð missir vinnuna. Sér hvernig hann er í samkeppni um þau störf sem eru í boði og lögmál markaðarins segir honum að hann verði að myrða þá aðra sem koma til greina fyrir þau störf sem hann sækir um. Svo hann hefst handa.
Skemmtileg og mjög vel leikin mynd sem deilir um leið á markaðsvæðingu manneskja á vinnumarkaði. Hvar skilur á milli vinnu og lífs?
skráð klukkan 01:08
Kvikmyndahátíð 2008 - Skýrsla
Laugardagur
Without Mercy
Ungversk afar óhugguleg kvikmynd um bláfátækan sígauna sem hent er í fangelsi grunaður um morð, þáttur hans í morðinu er óljós framanaf en kemur í ljós að hann er saklaus en er haldið lengi í fangelsi. Myndin lýsir fangelsislífinu, yfirheyrslum, réttarhöldunum og eymd hans eftir að honum er sleppt lausum og enginn í þorpinu vill við hann tala eða leyfa honum að vinna.
Tæknilega séð mjög vel gerð mynd, eltir draumóra hans í leiðindum tilverunnar og harðneskju kerfisins sem hefur rangt fyrir sér. Fengi stjörnur ef það væri til í dæminu.
Barcelone (a map)
Fórum á þessa vegna þess að uppselt var á aðra mynd. Gegnum samræður fólks lýsir hún einmanaleik nokkurra ólíkra einstaklinga og lýsir upp um leyndarmál þeirra. Áhugaverð og forvitnileg vegna dularfullra karaktera en fórum snemma til að missa ekki af byrjun á næstu mynd.
O'Horten
Yndislega mannleg mynd með auga fyrir smáatriðunum í tilverunni sem gera lífið jafn skrítið og skemmtilegt og það er (eða getur verið hafi fólk auga fyrir þessum smáatriðum). Lestarstjóri fer á eftirlaun. Hann er einstæðingur og þar af leiðandi sérvitringur en veit ekki hvað hann á af sér að gera. Hann villist til að hitta fólk hér og þar, lendir í skondnum aðstæðum þar sem smáatriðin fyrrnefndu gera myndina jafn yndislega og hún er. T.d. sofnar hann í sundi og laumast út eftir lokun í hárauðum, háhæluðum kvenmannsskóm við lestarstjóraeinkennisbúninginn og alvarlegt andlit hans. Í annan stað kemur ísregn með snarhálku. Áhrif þess á umhverfið eru stórkostlega skondin.
Long Weekend
Miðnætursýningin. Áströlsk hryllingsmynd frá 1977. Ungt uppapar sem skiljanlega þolir ekki hvort annað (líf uppa snýst um neysluhyggju, sýndarmennsku og framapot bleh!) fer saman í útilegu. Sambandið milli þeirra er í molum en hann neitar að horfast í augu við það og er á flippinu með riffil skjótandi dýr, drepur andamömmu frá ungunum, ekur yfir kengúru á jeppanum, meðan hún hatar náttúruumhverfið, finnst það skelfilegt og vill komast heim í öryggið sitt (og komast burt frá manni sínum).
Náttúran snýst gegn þeim á allan hátt. Þau eru bitin af rottu, gogguð af fuglum, maurar setjast að nestinu, hann drepur sækú og kálfurinn hennar kveinar alla daga. Skelfing þeirra fer vaxandi og togstreitan milli þeirra um leið. Endar allt með skelfingu og enginn kemst lifandi heim. Góð mynd miðað við aldur. Á vel við auglýsingar Landsvirkjunar um fjárfestingar sínar í byggðum landsins á undan hverri mynd. Hljóðið skelfilega skerandi þannig að allt kvein skar í eyru.
skráð klukkan 14:32
Kvikmyndahátíð - Skýrsla
Föstudagur:
The Last Continent
Heimildamynd um 13 manna hóp franskra vísindamann (og kvikmyndagerðarfólks) sem lét skip sitt frjósa inni á suðurpólnum til að dvelja þar veturlangt í einangrun (engin leið heim fyrr en ísa leysti) og vinna sína vinnu. Mjög vel gerð mynd um bæði líf þeirra þennan langa vetur og líf dýranna í kring. Lýsir einnig vandamálum sem eru að skapast vegna skorts á ís og kulda á Suðurhjara. Veisla fyrir augað og aðvörun um aðsteðjandi umhverfisvandamál.
Upstream Battle
Heimildamynd um baráttu indíánaættbálka í Kaliforníu fyrir verndun lífríkis árinnar sem þau hafa búið við í árþúsundir en hana er búið að stífla til að framleiða rafmagn. Laxastigar eru einskis virði fyrir laxastofninn, þar að auki orsakar lítið rennsli aukinn vöxt þörungagróðurs sem tæmir vatnið af súrefni. Í fyrstu eru bændur á móti þeim þar sem lónin gefa þeim tækifæri til vökvunar en þegar líður á myndina eru Indíánar, bændur og sjómenn farnir að berjast saman fyrir því að orkufyrirtækið fái ekki endurnýjun leyfis og að stíflurnar verði rifnar. Fróðleg mynd en óþarflega löng fyrir kynningu á málefninu. Baráttan stendur enn (eins og hérlendis).
The Suicide Tourist
Heimildamynd um litla stofnun í Sviss sem þjónustar langveikt fólk við að öðlast langþráðan dauðdaga. Fylgst er með tveim pörum - í öðru tilfellinu er eiginmaðurinn dauðvona vegna hrörnunarsjúkdómsins ALS og vill deyja áður en honum hrakar enn frekar en það er óumflýjanlegt. Við fylgjumst með öllu ferlinu. Rætt er mikið við þau hjónin auk lögfræðingsins í Sviss sem sér um lagalegar hliðar málsins, lækninn sem útvegar eitrið og tekur ákvörðun um að vilja það í hvert skipti og einnig aðstoðarmanninn sem hjálpar skjólstæðingum stofnunarinnar við að framkvæma eigin dauðdaga.
Í hinu tilfellinu er maðurinn hjartasjúklingur sem verður að fara vel með sig til að fá ekki enn eitt hjartaáfall og kona hans, fjallhraust, sem vill deyja með manni sínum. Þeim er neitað um þjónustuna vegna þess að dauði þeirra er ekki óumflýjanlegur (sjúkdómslega séð) og læknirinn myndi lenda í vandræðum gagnvart yfirvöldum.
Hjartnæm og erfið mynd sem (eins og Indestructible) setti kökk í hálsinn á mér, ekki síst þegar ALS sjúklingurinn og kona hans kveðjast í hinsta sinn og hann drekkur eitrið.
Bomb It
Heimildamynd um götulist (graffiti aðallega) í mörgum stórborgum heims. Fer í upphaf götulistar í New York og þróun hennar frá nafnakroti út í stærri verk. Tekur fyrir límingar, pólitísk skilaboð, árásir auglýsinga á almenningssvæði, baráttu yfirvalda og borgara gegn graffi, hvernig stórfyrirtæki hafa stolið hugmyndum graffara og tilgang listamannanna sjálfra með list sinni. Mjög góð og hröð mynd sem skýrði ýmislegt fyrir mér í þessum listheimi (t.d. muninn á nafnakroti og heilu spreyverkunum þar sem menn vinna sig upp frá krotinu og þróast út í listamenn).
skráð klukkan 16:04
"Ef ég gæti gert þessa kvikmynd án þess að hafa sjúkdóminn þá væri ég sannur listamaður."
Úr kvikmyndinni "Indestructible"
Kvikmyndahátíð - Skýrsla
Fimmtudagur - Norræna húsið
"Flow - for love of water"
Heimildamynd um vatn og vatnsvandræði víða í heiminum. Ein af tveim á hátíðinni. Þessi fer víða. M.a. hvernig í USA risa markaður með flöskuvatn er svindl þar sem flöskuvatnið er oft sama og kranavatn. HVernig Bechtel reyndi að taka yfir allt vatn í Bólivíu og var rekið burtu. Vatnsmengun í Indlandi og ódýrar vatnshreinsistöðvar sem reknar eru af samfélögunum sjálfum á grasrótargrundvelli. Barátta gegn mengandi starfsemi Coca-Cola í Indlandi. Barátta gegn Nestlé í USA þar sem fyrirtækið pumpar vatni úr jörðunni til að tappa á flöskur og tæmir heilu landssvæðin af grunnvatni.
Góð mynd og kveikir á aktivistanum í fólki. Ekki síst þar sem hún er einnig jákvæð og segir frá sigrum rétt eins og eymd og voli.
"Indestructible"
Ben er með ALS sem lamar vöðva hans smám saman. Við greiningu er honum sagt að hann muni lifa í 2-5 ár í viðbót. Hann leitar uppi aðra ALS sjúklinga. Leitar lækninga og leiða til að lengja líf sitt sem dregur hann til taugalæknis í Kína og heilbrigðisviðhorfa þar, reykir kannabis á Jamaica, leitar að guði í Jerúsalem og alla myndina, á tveggja ára tímabili, er honum að hraka stöðugt. Sterk mynd um mannsandann, en stundum náði ég ekki að fylgjast með því hún er home-video gerð og hljóðið ekki alltaf upp á hið besta.
skráð klukkan 00:16
Velti fyrir mér tölum. 41 árs gamall í dag. Í síðustu viku, níu ár síðan hætti að drekka. Bráðum fimm ár með Manon.
Las grein í Green Anarchy um ættbálk sem hafði engan skilning á tölum umfram einn, tveir og margir. Meðal þeirra var heldur ekki að finna ótta við að eldast og deyja því fólkið mældi ekki líf sitt í tölum. Kunni það ekki, en þegar mannfræðingar reyndu að kenna því að telja tók það meðvitaða ákvörðun um að læra það ekki og bullaði í kennaranum, spurði hvort hann teldi það vera fífl.
Verandi hluti af menningarhópi sem telur ekkert undir himninum vera til nema hægt sé að leggja á það mælistiku, bregður mér við að vera "yfir fertugt." Ég tel árin sem eftir eru. Tel ólesnu bækurnar í hillunni og tel peninga á sparireikning. Óttast að hafa ekki lifað áður en ég dey. Gert eitthvað. Ber mig saman við fólk sem mér sýnist ekki vera að gera neitt og hrósa happi. Hugsa um leið hvort að þau hafi fundið leiðina að hamingjunni, með því að taka ekki á sig ábyrgð á neinu umfram eigin tilveru. Hafa ekki í sér þörfina fyrir að bjarga heiminum frá sjálfum sér en geta ekki fagnað því frekar en fiskur fagnar því að vera í vatni því hann skilur ekki loftið, skilur ekki vatnslausa tilveru.
Hef lært að sofa út þegar tíminn leyfir. Búinn að minnka vinnuprósentuna til að skapa tíma til að lesa og skrifa.
Langar að flakka um heiminn stefnulaust, búandi í bakpoka. Verða hjúkka fyrir vísindamenn sem rannsaka suðurpólinn og hafa ekki samband við umheiminn í heilt ár. Sjá heimilið brenna og vera innilega allslaus og þar með ábyrgðarlaus. Verða náttúruhryðjuverkamaður.
Lagast bráðum. Tekur einn til tvo daga að jafna sig á því að verða fjörutíu og eins.
skráð klukkan 18:04
Rifaði augun mun fyrr en ég hafði ætlað mér, hugurinn reikaði yfir daginn, mátti ekki sofna aftur svo dóttirin yrði að vekja mig til að pikka sig upp frá umferðamiðstöðinni. Svefndrukkinn var ég ekki fyllilega áttaður í tíma. Þó áttaður á þeim tímamörkum sem okkur eru sett til að fá verktaka til að laga skolplagnirnar undir húsinu, því tengdapabbi kemur í endaðan mánuðinn til að hjálpa okkur að setja saman nýja baðherbergið. Nágrannarnir með peningaáhyggjur frekar en við, barnlaus, vinnandi, sparsöm og með minnstu íbúðina í þessu þríbýli. Þeirra áhyggjur þýðir að beðið er eftir öðru tilboði frá öðrum verktaka og ég fékk hnút í magann við tilhugsunina um að hver sá sem tæki síðan við verkinu ... því þetta verður að gerast hér eins og í mörgum öðrum sextugum byggingum í vesturbænum ... segðist ekki hafa tíma í þetta fyrr en seinna.
En engan dag skal byrja með kvíðahnút ... allra síst daginn sem elsku stelpan mín er að koma til mín svo ég eyddi þessum hugsunum.
Hún dundaði sér á netinu meðan ég setti í vél og gekk frá bókastöflum sem safnast hafa upp á stofuborðinu. Kærastan í upprunalandinu og gott innlegg í sambúðina að hafa meiri reglu á heimilinu þegar hún kemur heim en þegar hún fór út.
Gengum í bæinn um og uppúr hádeginu. Fengum gott í gogginn á Grænum Kosti. Stöldruðum við hér og þar, ljósmyndasýningu á skólavörðustígnum m.a. Hitti síðan Höska ljósmyndara á umræddum tíma þar sem hann er að vinna að verkefni; stillir pönkurum upp við stofnanir og stórfyrirtæki sem eiga alls ekkert skylt með hugsjónum pönksins. Hann myndaði mig í bakgarði alþingis.
Fengum okkur ís með dýfu á Ingólfstorgi. Fylgdumst með rónunum njóta dagsins á sinn hátt. Kaffibolli í Hljómalind. Hún furðaði sig á því afhverju fólk segði hana líka mér meðan vanalega segði fólk hana snýtta út úr nefinu á mömmu sinni. Ég sagði þetta fólk sem stoppaði til að spjalla, alltsaman vera mína kunningja og vini og segja hana líkjast mér afþví þau þekktu mömmu hennar ekki neitt.
Förum oft í bíó saman en á seinni árum hefur framboðinu hrakað svo innilega að við nældum okkur frekar í myndir á leigu til að horfa á um kvöldið.
Kona hringdi þegar við sátum við lúdó og kínaskák til að leita uppi barnsföður sinn sem líklega er á ferðalagi með stúlku sem ég þekki gegnum Saving Iceland. Dóttur hennar vantaði undirskrift hans fyrir vegabréfið sitt og þetta var krókaleið hennar til að ná í pabba sinn. Ábendinguna um mig hafandi vitneskju um ferðir Saving Iceland liða hafði hún fengið hjá lögreglumanni innan fjölskyldunnar sem sagðist þekkja mig frá slysadeildinni.
Konan baðst forláts á þessari framhleypni, ég bað hana engar áhyggjur hafa því ég væri fyllilega meðvitaður um að Ísland væri þorp.
skráð klukkan 19:34
Miðvikudaginn 23. júlí fer fram ráðstefna á vegum Saving Iceland í Reykjavíkur Akademíunni. Á ráðstefnunni mun koma Samarendra Das, sem er indverskur rithöfundur, aktívisti og sérfræðingur um áliðnaðinn, ásamt Andra Snæ Magnasyni, rithöfundi.
Samarendra mun aðallega fjalla um áhrif álfarmleiðslu á þriðja heiminn, auk þess sem hann og Andri munu brjóta á bak aftur goðsögnina um svokalla ?græna álframleiðslu.
Síðasta sumar stóð Saving Iceland fyrir alþjóðlegu ráðstefnunni ?Hnattrænar afleiðingar stóriðju og stórstíflna? á Hótel Hlíð í Ölfussi, þar sem Andri Snær koma m.a. fram ásamt gestum frá fimm heimsálfum; m.a. frá Trindad og Tobago, Suður Afríku, Brasilíu og öðrum löndum. Samarendra Das var meðal fyrirhugaðra ráðstefnugesta en þurfti því miður að afboða komu sína á síðustu stundu. Saving Iceland er því ánægt að hafa loks tækifæri til að bjóða Samarendra til landsins.
Fyrirlesturinn mun fara fram í Reykjavíkur Akademíunni, Hringbraut 121 og hefst kl. 19:30
http://savingiceland.puscii.nl/?p=1965&language=is#more-1965
skráð klukkan 14:39
Álrisarnir og hergagnaiðnaðurinn - fræðslufundur í Friðarhúsi
Samarendra Das er inverskur rithöfundur, kvikmyndagerðamaður og aktívisti, sem berst gegn menningarlegum þjóðarmorðum í þriðja heiminum í tengslum við báxítgröft fyrir álframleiðslu.
Um þessar mundir er þessi kunni aktívisti hér á landi á vegum samtakanna Saving Iceland og stendur fyrir fræðslufundi í Friðarhúsi þriðjudagskvöldið 22. júlí kl. 20.
Efni fundarins er tengsl álrisanna við hergagnaiðnaðinn og stríðsrekstur.
Allir velkomnir!
Samtök hernaðarandstæðinga
skráð klukkan 14:33
HLUSTAR EINHVER ÞEGAR ÞIÐ MÓTMÆLIÐ?
Sé gengið í auðninni
dögum saman
og mænt í sjóndeildarhringinn
verður hvert skref
næsta lítils virði
því leiðarenda
verður ekki náð
Sé hvert skref
markmið
í sjálfu sér
opnar hvert skref
nýjar víddir
er ferðalag
um heiminn
skráð klukkan 05:26
Á náttúrutónleikunum í gær var góð stemning. Leist ekkert á rokið þegar ég kom á staðinn, um fjögurleytið, en snemma dró úr vindi og ég kom líka klæddur viðbúinn kulda þegar liði á daginn.
Vinir mínir frá Saving Iceland höfðu komið fyrr (ég svaf á mínu græna eftir næturvakt föstudagsnóttina) og sett upp tjald og komið með kassa af bæklingum fyrir áhugasama. Þá var komið upp eitt langtjald fyrir umhverfis- og náttúruverndarhópa eins og Landvernd og Framtíðarlandið og lífræna verslun og Fair Trade búðina.
Lífræna kaffihúsið Hljómalind var þarna líka til hliðar en skyndilega ákváðu þau að færa sig um set og fara fram fyrir. Þá áttaði ég mig á því að allir hóparnir sem voru að kynna sitt efni, málstað tónleikanna, voru bakvið sviðið. Framan við sviðið, til hliðar og aftan við svæði tónleikagesta, var tjald að selja kók og snakk og lítið borð með sykurfrauði. Kókfáninn reis hátt margfaldur og rauður.
Við í Saving Iceland færðum okkur með Hljómalind og settum upp borð, kynntum starfsemina, dreifðum nýja bæklingnum okkar ætluðum fyrir ferðamenn og seldum boli með áletruninni "Ég er fúll náttúruverndarskæruliði" sitthvort á íslensku og ensku.
Þessir heimagerðu bolir ruku út, sérstaklega ferðafólki fannst þetta skemmtilegur minjagripur og skildu sneiðina þar sem haft hefur verið eftir Björk að nýja heimasíðan sem hún og fleiri standa að sé ekki fyrir neina "fúla náttúruverndarskæruliða". Sumir í Saving Iceland taka þetta beint til sín og glotta í kampinn.
Við ræddum einnig við mikið af fólki og sumir úr hópnum gengu um með dreifirit og spjölluðu við tónleikagesti.
Tónleikarnir voru í heildina hin besta skemmtun, góður andi á svæðinu og fólk brosmilt. Sumir bölvuðu hljóminum á svæðinu en aldrei verða haldnir tónleikar þar sem ekki koma til spekúlantar og finna að hljómburði.
Það sem hinsvegar sló mig á afar neikvæðan hátt var að ekkert af því þjóðþekkta fólki sem kallaði til þessara tónleika hafði nokkurn hlut að segja um verndun íslenskrar náttúru. Ekki eitt einasta aukatekið orð.
Þau stóðu sig með prýði á sviðinu, sem skemmtikraftar, en létu eins og þau hefðu ekkert að segja um þá gífurlegu eyðileggingu sem er að eiga sér stað til þess að viðhalda þenslu ofþanins efnahagskerfisins.
Það finnst mér afar sérstakt.
Þarna var varpað á stóran skjá fallegum myndum af íslenskum náttúrusvæðum þegar eyðilögðum og í hættu með innskotum um mengunaráhrif og ýmsar fleiri staðreyndir um áhrif stóriðju á land, vistkerfi og samfélag.
Það var gott en ekki afar áhrifaríkt. Ekki miðað við hvað hægt hefði verið að gera.
Ég hef farið á baráttutónleika friðarsinna þar sem inn á milli skemmtikrafta komu fram postular og ræðumenn og hvöttu mannskapinn til dáða.
Eru náttúruverndarar feimnir við eigin pólitík? Hrædd um að verða leiðindapúkar? Fýlupúkar kannski? Var það þessvegna sem áróðursborðunum var ætlaður staður bakatil, óhreinu börnin?
Eða var þetta bara skipulagsóhapp? Vona það frekar.
En afhverju töluðu ekki Björk og Sigurrós frá hjartanu um þessi mál? Veit að þau flytja tónlist sína frá hjartanu en þau hefðu getað minnt fólk á tilefni tónleikanna.
Ruslið var hrikalegt þegar tónleikagestir fór heim. Ruslatunnur yfirfullar.
Afhverju blakti fáni kóka-kóla hærra en fáni náttúruverndar? Erum við svo firrt orðin að ruslframleiðsla kóka-kóla er orðin umhverfisvæn? Hvaða kröfu hefur kóka-kóla á að taka þátt í tónleikum til náttúruverndar?
Ég skemmti mér vel en aðallega leið mér vel í hjartanu eftirá vegna þess að ég var hluti af þeim hóp sem gerði sitt besta til að minna á að stjórnvöld á Íslandi og víðar eru í samvinnu við stóriðjufyrirtæki og orkufyrirtæki að eyðileggja mörg falleg svæði blessaðs landsins í þeirri von að hægt sé að viðhalda neyslu- og þanstigi efnahagskerfisins.
P.S.
Konan mín var heldur ekki sátt við það skipulagsslys að koma ekki salernum fyrir á svæðinu. Karlar migu í runnana en konur þurftu hálftíma biðröð að skautahöll og sundhöll.
skráð klukkan 15:52
Er það ekki á skjön við hugsjónina að flokka sjálfa hreyfinguna í hópa?
Það finnst mér persónulega en einhvernveginn hefur það þróast þannig innan anarkistahreyfingarinnar gegnum síðustu tvö hundruð árin að skapast hafa hópar innan hennar sem kenna sig við mismunandi áherslur.
Jafnvel hafa skapast dogmatískir hópar utan um ákveðnar kenningar innan anarkistahreyfingarinnar sem hnýta í aðra hópa. Ótrúlegur fjandi stundum en ég held að þannig ástand skapist einvörðungu af egóisma eða sjálfshyggju sem um leið getur komið í veg fyrir að viðkomandi geti nokkuð skemmtilegt eða skapandi gert með öðru fólki.
Áherslurnar í flokkadráttum eru þá helstar þessar: Einstaklingshyggja, félagshyggja, heimspekileg áhersla eða aðgerðamiðuð áhersla.
En í raun getur anarkisti verið þetta alltsaman því hann eða hún hugsar útfrá einstaklingnum þegar hann eða hún metur eigið frelsi í samfélaginu. Síðan útfrá félagshyggjunni þegar hann eða hún er að skipuleggja með öðrum á t.d. vinnustað. Sá sem vill leggja í aðgerðir frekar en vangaveltur er um leið meðvitaður um heimspekina bak við aðgerðir sínar. Anarkisti hlýtur alltaf að skilja þetta alltsaman (þó okkur gangi misvel að koma orðum að þessu :)) og vera þetta alltsaman.
Á pólitískum skala má líka skilgreina anarkismann þannig að í honum finni maður félagshyggju sósíalista/vinstri manna og frelsiskröfu frjálshyggjumanna en anarkistinn neitar bæði því að til að hafa gott félagskerfi þurfi sterka ríkisstjórn (eins og kannski einhver vinstri-grænn myndi halda fram) og um leið afneitar anarkistinn ábyrgðarleysi frjálshyggjumannsins sem telur samfélagið ekki koma einstaklingum eða fyrirtækjum við (nema á markaðsgrundvelli).
Til að einfalda málið og útskýra það fyrir fólki sem hefur aldrei velt þessu fyrir sér hef ég lýst því þannig í mínum fyrirlestrum að; við lifum við tvennskonar valdapýramída í okkar samfélagi- annan í stjórnsýslunni þar sem 12 manna ríkisstjórn trónir efst, neðan við eru sveitarstjórnir og neðst eru almenningur í hlutverki kjósenda. Hinn er efnahagskerfið þar sem bankarnir og stærstu fyrirtækin eru efst, þar undir minni fyrirtæki og neðst er almenningur í hlutverki neytenda.
Markmið anarkista er þá að finna leiðir til að fletja þessa valdapýramída út.
Finna leiðir til að þess að skapa samfélág skipulagt án yfirvalds.
--
Annars held ég ekki að nokkur maður byrji á því að kynna sér mismunandi áherslur innan anarkistahreyfingarinnar og velji sér einhverja stefnu til að fylgja, eins og svo hryggilega margt ungt fólk gerir við stjórnmálaflokka.
Anarkisti eins og ég horfir á heiminn, sér að vandamálin eru mörg og mikil og greinilegt að vandamálin virðast tengjast misskiptingu valds og inngreyptri hugmyndafræðinni um hana.
Síðan fer anarkistinn að leita leiða til að skilja og skilgreina vandann og leita lausna við honum. Áttar sig síðan á því að hans hugmyndir hafa þegar nafn og heita anarkismi (stjórnvaldsleysi) eða tengjast þeirri hugmyndafræði á ýmsan hátt.
skráð klukkan 05:13
Lagði upp með flugrútunni til Keflavíkur klukkan hálfellefu að morgni fimmtudags. Fékk að hoppa út við Keili, þ.e. gömlu herstöðina. Smellti á mig bakpokanum með tjaldi, svefnpoka og matarbirgðum til rúmlega þriggja daga. Herti duglega að mittisbeltinu sem á að tryggja að þunginn sitji að mestu leyti á mjöðmunum en ekki herðunum, þá small í. Lítill bútur úr bandklemmunni brotnaði, mér brá því ég vissi að þetta gæti þýtt að alla gönguna yrði ég með bakpokann algerlega á herðunum. Þyrfti ég að snúa við og ná í annan bakpoka. Bölvaði og beit á jaxlinn. Tókst að tylla mittisbandinu þannig að það héldi nokkurnveginn og stikaði af stað í átt til sjávar.
Fylgdi veginum til Hafna. Undraðist hve stórt gamla herstöðvarsvæðið er en allar girðingar standa enn og tekið fram á skiltum að íbúanna sé gætt. Óð lúpínuna yfir flatt hraunið. Áttaði mig smám saman á því að ég vissi aldrei til þess að búið væri á Höfnum.
Tók fyrstu pásu eftir einn og hálfan tíma í fjörunni við Hafnir. Fékk mér skonsu og ostsneið, þurrkaða ávexti. Fylgi síðan fjörunni í átt að Reykjanesinu sjálfu. Nærri runninn á hausinn í grjótinu stígandi á rotnandi þara. Nær fall er fararheill. Stefndi á Reykjanestá fyrir kvöldið. Landakortið lofaði gönguleiðum sem ég fylgdi eftir getu. Vék þá frá fjörunni og inn á svartan sand og milli hraunbunga. Heilsaði fugli og hestum sem undruðust einmana ferðalanginn. Sá bólstra hitaveitunnar framundan og Reykjanesvita eftir nokkurra tíma göngu. Kaldur gjóstur kældi mig þægilega. Ekki var allt að marka hvað varðaði gönguleiðir svo ég óð hraunið.
Eitt af því sem ber að varast þegar lagt er í göngur um Reykjanes er vatnsleysi. Fár sem engar vatnsuppsprettur eða lækir eru á þessu svæði.
Ég vonaðist til að geta bætt á mig vatni fyrir kvöldið hjá vingjarnlegu starfsfólki hitaveitunnar. Frá henni eru enn fimmtán kílómetrar til Grindavíkur og klukkan sex að kvöldi fyrsta göngudags gat ég ekki gengið mikið lengra og vildi slá upp búðum við Reykjanestána. En engan mann var að sjá í eða við orkustöðina nema akandi túrista. Fékk því far með hollendingum til Grindavíkur. Fyllti vatnsflöskur á bílaþvottastöð og gekk í gegnum bæinn til austurs í leit að tjaldstæði. Vildi ekki tjalda inni bænum og vakna við jeppadrunur.
Tjaldaði dauðþreyttur í mosagrónu hrauni. Of þreyttur til að amast við öskureiðum kríunum en áttaði mig eftir á hversu mikið kríuvarp var í kringum tjaldið.
Leið skelfing útþynntum daginn eftir. Drakk vatn og te og leið betur. Líklega vökvaskortur sem dró úr mér máttinn.
Vafði inn og plástraði blöðrum settar tær. Hafði plástrað álagsbletti fyrirfram en ekki nógu vel.
Á suðurströnd Reykjanessins lofar kortið einum læk alla leið að Þorlákshöfn. Ég fyllti allar mínar flöskur, þrjá lítra í allt, hjá vingjarnlegum grindvíking sem sagði mér til um gönguleiðir. Síðan lagði ég upp, kominn af stað klukkan níu að morgni. Fylgdi malbikinu kringum Festarfjall, tók þar gamla veginn niður að Ísólfsskála og gekk þar út í Skollahraun. Inn í mitt hraunið er greiðfær slóði en hann endar við sjóinn einhversstaðar og þá tekur við hraunið eins og það kólnaði fyrir mörg hundruð eða þúsund árum. Skollahraunið var sæmilega fært inn að Selatanga. Ég vissi að framundan væri Ögmundarhraun og líklega engir slóðar þar í gegn en til hvers að fara í göngu og fylgja síðan bílvegum um landið?! Það heillaði engan veginn þannig að ég lét vaða í hraunið, sem reyndist ganga í bylgjum, var mulið og margbrotið, skreið undan fæti í hverju skrefi og ég þurfti stöðugt að endurmeta hvar illskást væri að komast áfram. Stundum gekk ég nær sjónum þar sem boðaföllin höfðu lumbrað á hrauninu gegnum aldirnar og þjappað því en annars í lægðum milli hraunkamba þar sem skriðið var minna. Þegar ég hrasaði kippti tuttugu kílóa bakpokinn í og ég hugsaði oft hvernig færi best á því fyrir björgunarsveitir að ná mér burt bryti ég þarna fótlegg.
Víða klöngraðist ég niður að sjó einungis til að sjá hvernig öldurótið hefur mótað landið. Hugsaði hversu dásamlegt það væri að sjá land sem væri ekkert nema urð og grjót. Það eru ekki mörg lönd í evrópu sem eru svona mikið urð og grjót og það er svo magnað.
Hugsaði einnig til þeirra sem ákveða hvað mest um nýtingu landsins til stóriðju. Ekkert þeirra sæi maður í minni aðstöðu þarna. Að dást að urð og grjóti.
Þegar ég nálgaðist Vestarilæk sem rennur fram af Krýsuvíkurbergi sá ég fyrst móta fyrir lægðinni sem hann hefur grafið ofan í landið og hugsaði með mér að þetta ævintýri mitt endaði hér og nú væri lækurinn uppþornaður. Mér létti því mikið þegar ég sá niður í lægðina, á leikandi lækinn og grænan grasbala, tilvalinn fyrir einsmannstjald.
Þá hafði ég gengið í níu tíma þann daginn.
Reglulega varð mér litið tilbaka. Sá í fjarska hvar strókar stóðu upp af Hitaveitu Reykjaness og barði mér á brjóst yfir fjarlægðinni sem ég hafði lagt af baki yfir úfið hraun.
Tjaldbúðirnar voru ljúfar. Hitaði lækjarvatn yfir prímus, eldaði og þreif mig. Las í bók og hlustaði á lækinn. Stöku lambær gaf mér auga annnars var ég einn. Heyrði reyndar mannamál um kvöldið en ekkert sem truflaði mig.
Svaf frameftir. Renndi upp þegar sólin náði tjaldinu og svaf lengur. Teygði úr mér í svefnpokanum og hugsaði sem svo að þetta gæti alveg orðið að lífsstíl.
Hitaði te og át flatkökur. Gekk fram á berg og horfði á mávana leika sér á uppstreyminu. Gleymdi mér í dágóða stund með hafið himinblátt framundan eins langt og augað eygði, sólin bakaði ennið og golan kældi. Hélt þarna kyrru fyrir vel fram yfir hádegi. Gekk síðan af stað meðfram bergröndinni.
Rakst á tvær aðrar manneskjur. Amríkana að ég held. Bauð góðan dag og mælti með veðrinu. Þau tóku undir.
Hálfan daginn fylgdi ég bergröndinni. Þurfti oft að staldra við vegna grípandi fegurðar bergsins, hvernig öldurnar léku við það í djúpinu og fuglinn heimaríkur.
Kom aftur að hraunöldum, í þetta sinn Krýsuvíkurhrauni og lagði í þær. Fann gamla rollugötu og fylgdi henni gegnum hraunið. Gekk alla leið inn í mitt Herdísarhraun sem hraunið er afar gróið, álfabyggð mikil og þögnin alger. Þá var komið laugardagskvöld.
Áttaði mig á því að síminn kveikti ekki á sér. Apparatið þolir ekki vatn. Áður en ég lagði upp voru lagðar niður fastar reglur um að ég hefði samband við kærustuna klukkan sex hvern dag svo hún vissi að ég væri á lífi og óbrotinn. Nú var tekið fyrir þann möguleika og um leið öryggisventil manns sem var einn á göngu í hrauni, vatnsbirgðir langt komnar og vinnudagur innan tveggja daga. Vissi að ég myndi þurfa allavega sólarhring til að jafna mig. Ákvað þetta þar með orðið gott og gekk í um klukkustund upp á veg.
Stöðvaði fyrsta bíl og fékk far að Þrengslavegi með vingjarlegu fólki sem talaði ítölsku, við tókum stutt stopp við Strandakirkju. Fékk þar far með afar vingjarnlegum og skemmtilega ræðnum, nýgiftum vestfirðing sem hafði búið í Reykjavík í eitt ár.
Gekk skakkur næsta dag.
Svaf vel. Sólbrenndur.
skráð klukkan 03:37
Við hjá Félagi um stafrænt frelsi á Íslandi viljum vekja athygli ykkar
á ráðstefnu okkar þann 5. júlí næstkomandi, þar sem málefni stafræns
frelsis verða rædd útfrá landlægum og alþjóðlegum sjónarmiðum.
Aðalfyrirlesararnir eru Eben Moglen frá Software Freedom Law Center
og John Perry Barlow frá Electronic Frontier Foundation.
Eben Moglen er prófessor í lögum og sögu laga við Columbia háskólann í
Bandaríkjunum og er stofnandi, aðalmálflutningsmaður og formaður
Software Freedom Law Center sem er ætlað að vernda og styðja við frelsi
hugbúnaðar. Moglen hefur unnið mjög náið með Free Software Foundation og
sat í stjórn stofnunarinnar frá árinu 2000 til ársins 2007. Moglen er
einn af lykilmönnunum í viðhaldi frjálsa hugbúnaðarleyfisins GNU General
Public License. Listi námskeiða sem hann kennir eða hefur kennt
inniheldur meðal annarra námskeiða lög í nútímasamfélagi, lög í
netsamfélagi, saga enskra laga og saga bandarískra laga.
John Perry Barlow er þekktur baráttumaður frelsis í netheimum. Árið 1990
stofnaði hann ásamt Mitch Kapor og John Gilmore samtökin Electronic
Frontier Foundation (EFF) og situr í stjórn samtakanna í dag. EFF eru
þekkt alþjóðleg samtök sem berjast fyrir málfrelsi í netheimum á
lagalegum og stjórnmálalegum grundvelli. Árið 1999 valdi FutureBanker
tímaritið Barlow sem "einn af 25 áhrifamestu aðilunum í
fjármálaþjónustu." Hann talar alþjóðlega fyrir ýmsum málefnum,
sérstaklega stafrænni hagfræði, í ræðu, riti og ráðgjöf.
Auk þeirra verða aðrir innlendir og erlendir fyrirlesarar með erindi
sem snerta stafrænt frelsi í íslensku þjóðlífi og önnur málefni sem
varða stafrænt frelsi á alþjóðavettvangi og í alþjóðlegu samstarfi.
Ráðstefnan verður öllum opin án aðgangseyris á meðan húsrúm leyfir.
Félag um stafrænt frelsi á Íslandi óskar eftir því að áhugasamir skrái
sig á http://www.fsfi.is/radstefna2008/ þannig að hægt sé að aðlaga
ráðstefnuna að fjölda gesta með fyrirvara og senda út tilkynningar
varðandi ráðstefnuna til áhugasamra gesta.
Dagskrá ráðstefnunnar er í meðfylgjandi viðhengi. Nánari upplýsingar er
að finna á vefsíðu FSFÍ http://www.fsfi.is
Við í stjórn FSFÍ vonumst til þess að sjá sem flesta!
- Stjórn FSFÍ
skráð klukkan 00:21
A documentary about a projected hydro-electric power-plant in Iceland to be built in 1999, to provide electricity for an aluminium smelter. Its construction would have meant the destruction of Eyjabakkar. But those preparations were the prelude to the now built dams at Karahnjukar, north of Vatnajokull, in the East of Iceland. The geothermal region Hagöngur west of Vatnajokull had already been destroyed in 1998 by damming for hydro-electric power.«
http://video.google.com/videoplay?docid=-6641103737354173076&q=kings+eyjabakkar&ei=3wRJSODFLIfcjALA9t3SDA
skráð klukkan 07:19
Ekkert Andspyrnubíó þessa vikuna... tökum okkur lítið frí en komum aftur
í næstu viku með nýja dagskrá fyrir næstu fjórar vikur:
- Myndina PickAxe - sem fjallar um árangursríkan
umhverfis-aktívisma í Bandaríkjunum
- Surplus: Terrorized into Being Consumers -
klukkutímalöng and-neyslumynd í MTV stíl
- What Would Jesus Buy? - þar sem Reverend Billy
og the Church Of Stop Shopping Gospel kórinn reyna
að bjarga bandaríkjunum frá neyslu-hjartastoppi
- og upplýsingakvöld fyrir komandi mótmælabúðir
umhverfishreyfingarinnar Saving Iceland.
Njótið glápslauss kvölds á morgun, sjáumst eftir viku!
Andspyrna
skráð klukkan 08:37
Fimmtudaginn n.k. 5. júní verða haldnir pönktónleikar í baksal Hljómalindar. Þar koma fram eftirfarandi:
SAKTMÓÐIGUR
DYS
SLEEPS LIKE AN ANGRY BEAR
BRILLO
Tónleikarnir hefjast klukkan 20.00
Aðgangur er 500 kr (nema fólk sé því blankara ... komið þá og talið við okkur í dyrunum eða komið með klinkið ykkar) þetta eru nebbilega ekki bara pönkarar að fagna eigin tilveru heldur til að hjálpa til við að borga leiguna af salnum og halda honum opnum fyrir svona uppákomur og einnig til að hjálpa Saving Iceland að verja klakann fyrir taumlausri græðgi orkufyrirtækjanna.
Andspyrna dreifing verður á staðnum með söluborð með lesefni, bankabolina frægu endurprentaða, og einhverja tónlist.
Notið tækifærið til að kynna ykkur eitt af stærstu róttæklingabókasöfnum í Evrópu; Andspyrnubókasafnið sem staðsett er í Hljómalind.
skráð klukkan 21:50
Félagi minn einn sat á Kaffi Sólon. Fólk sat skrafandi við hvert borð þegar inn kom maður sem félaginn kannaðist við sem geðfatlaðan einstakling sem er mikið á ráfi í miðbænum, feitlaginn miðaldra karlmaður sem stundum gerir skrýtna hluti á almannafæri, eins og að syngja inni í 10-11.
Feitlagni, geðfatlaði maðurinn kom inn á þéttsetinn Sólon og kallaði yfir salinn; "MÁ ÉG BIÐJA UM ÞÖGN HÉRNA!" og sagði þetta aftur og linnti ekki látum fyrr en allur salurinn þagði og horfði á hann.
Þá sagði hann: "Ég vildi bara láta ykkur vita að ég er óhemju einmana maður."
Það voru engin viðbrögð í salnum.
Hann aftur: "Ég vildi segja ykkur að ég er alveg afskaplega einmana maður."
Fólk í salnum sat sem fastast, þagði og margir horfðu í gaupnir sér.
Þá fór hann aftur út.
skráð klukkan 03:08
Andspyrna heldur áfram að dekra við róttæklinga landsins, jafnt sem aðra áhugasama og bíður uppá kvikmyndasýningar á hverjum Miðvikudegi í Maí. Sýningarnar fara fram á Kaffi Hljómalind kl. 20:00.
Miðvikudaginn, 14. Maí sýnum við myndina The Fourth World War
- Fjórða Heimsstyrjöldin - tekið úr ræðu Marcos þar sem hann kallaði stríðið gegn hnattvæðingu Fjórðu Heimsstyrjöldina - er ágrip yfir róttæka andspyrnu gegn alþjóða kapítalsisma. Í myndinni er blandað saman efni alls staðar að úr heiminum t.d. Palestínu, Mexíkó, Ítalíu, Argentínu og Kóreu.
Trailer hér.
Hefst kl. 20:00 og sjálfsögðu er frítt inn!
skráð klukkan 17:43
Dauðinn í vatninu
Þeir sögðu
að hún hefði löngu
verið búin að þessu
hvað veit ég
fór bara að sofa
þegar ég kom
heim eins og
alltaf eftir
þessar næturvaktir
og svaf fram eftir
degi
dreymdi fugla
eins og frelsið
væri æðsta hugsjón
svefnsins
brá eins og andskotanum
þegar ég fór að míga
og hún í baðkerinu
vatnið löngu kalt
svo kalt að
ég gat ekki hugsað
neitt hlýtt lengi lengi
veit ekki hvað henni
gekk til
sosum ekki
verið margmálug síðan
krabbinn tók
systur hennar
sat alltof lengi
hjá henni og tók
lyktina af dauðanum og
spritti með sér heim
allt svo andskoti hreint
að allt deyr sem kemur
þarna inn
sat á flísunum
góða stund
þó ég vissi hvað
rétt væri að gera
búin að sofa sitt
hvorum megin við
vegginn hvort eð er en
hún með vitin
undir dumbrauðu yfirborðinu
svo hvít og eitthvað svo
sokkin
í heitapottinum að striplast
og við grínuðumst með
hvernig brjóstin hennar
flutu
ilmandi að morgni á
góðu tímunum okkar
eins og þau drægju hana
niður núna
man þegar ég sökk
fór of hratt
út í djúpu
laugina og
sundkennarinn brjálaður
mamma brjáluð
ég bara feginn að anda og
skildi ekki
fyrr en seinna að þetta var
lífsgleðin að átta sig á
eigin mikilvægi
nú sökk ég
ótengt þyngdaraflinu
týndi skilningnum á þessu
mikilvægi fann
stóra holu myndast innan
í mér stærri en ég sjálfur
eins og sjálfið rúmaðist
ekki innan í mér grönnum
svo
fór
ég
og hringdi
skráð klukkan 20:55
Enn að horfa á
heiminn gegnum gler
óviss hvort ég er
varinn fyrir heiminum
eða á hinn veginn
reyndi að standa á haus
og horfa út
en heimurinn var áfram
á hvolfi
full lélegt efni
þetta ál til að
hægt sé að
hanga í gardínustönginni
gæti hefnt mín
fyrir misheppnað deit
í síðustu viku
og myrt heilan skólabíl
af börnum
útá einelti af hendi íþróttakennara
í 5. og 6. bekk
ætti maður kannski að
rölta niður á pósthús
með haglabyssuna
og salla niður
eitthvað af mannskapnum
geyma eitt skot fyrir
undirritaðan
helvítis ríkisstjórnin
hvað er maður ekki búinn
að borga þeim
vinnandi maðurinn
gæti vaðið um alþingi
með sveðju án þess
að vera álitinn klikkaður
yrði varla stoppaður
segi svo DV að konan
séð búin að ríða bróður
mínum árum saman og
kalli mig ónýtan
mig fjallhraustan
kæmist kannski
á ofbeldisnámskeið
eða eitthvað annað
út fyrir þetta
gler og
óljósan
tilgang
þess
skráð klukkan 22:36
Andspyrna stendur fyrir vikulegum kvikmyndasýningum, þar sem boðið er upp á róttækar kvikmyndir um grasrótarpólítík, aktívisma og andspyrnu. Sýningarnar fara fram á hverjum Miðvikudegi kl. 20:00 á Kaffi Hljómalind, Laugarvegi 23.
Núna á MIðvikudaginn, 30. Apríl sýnum við myndina All Power To The People
The Black Panther Party var róttækur baráttuhópur blökkumanna í Bandaríkjunum sem starfaði frá miðjum sjöunda áratugnum að upphafi þess áttunda. Eftir dauða Malcom X árið 1965 fannst Svörtu Pardusunum að réttindabarátta blökkumanna þyrfti að ná öðrum hæðum. Hópurinn kallaði eftir vopnaðri andspyrnu í þeim tilgangi að stuðla að auknum réttindum svartra. Pólítísk markmið hópsins áttu það til að missa athygli vegna herskárra aðgerða hans þar sem heimspeki og aðferðfræði hópsins varð róttækari þegar á leið.
Hefst kl. 20:00 og að sjálfsögðu er frítt inn.
skráð klukkan 11:03
Eltum vegakortið
inni í lágan birkiskóginn
settumst að
í húsi úr innfluttu timbri
birgð af mat
bókum
kvikmyndum
og vilja til að búa þarna
ein
fyrir vikuna
Forvitnisleiðir
ófærir drulluslóðar
í íslenska vorinu
sátt við sólina
í skjóli við norðargjóluna
himininn
sýndi skýjafar
og stjörnur
þegar dimmdi
Sást hvergi til manna
Stelkurinn hætti fljótlega
að vara við okkur
hrossagaukurinn merkti svæðið
í vorverkunum
hvergi nærri
nokkur maður
sem gat sagt okkur
til
skipað
eins og við ættum að hlýða
upplifðum
tímabundið
áhrifalaust
svæði
sem var okkar
Best kannski
að okkur fór
aldrei
að leiðast
félagsskapurinn
skráð klukkan 06:23
Fórum saman á tónleika um daginn
Morðingjarnir stoltir með útgáfu
Í Iðnó
Reykjavík! og Sudden Weather Change vermdu mannskapnum
Setti upp bóksöluborð í andyrinu
seldi eina
drukkið fólk kann ekki að lesa
Blindfullt partý á efri hæðinni álpaðist af og til niður
í hávaðann
skoðaði okkur eins og stofnun
horfði á ská
eins og feimin naut
við nývirki
Fórum heima áður en yfir lauk
hún þreytt í bakinu
ég á fætur fyrir sextán tíma vakt daginn eftir
Fengum okkur tebolla
sátum ósköp þreytt eitthvað í stofunni
"Erum við að verða of gömul fyrir pönktónleika?"
ég hafði staðið með steingervingaupplifun
eins og síðasti paunkarinn
sem gengur í málmsettum leðurjakka
hatað fulla pakkið sem
hrinti vinum sínum
í misskildri upplifun
af sex pistols fílingnum
"Nei, við erum þau sömu
pönkið er það sama
þau hin eru horfin
hættu að koma
þannig verðum við bara óvart elst"
stundum þreytt í bakinu
stundum viljandi ná fullum svefni þrátt fyrir spennandi tónleika
stundum hundleið á drukknu fólki
sem trúir svo innilega
að það sé með þetta á hreinu
skráð klukkan 06:03
Andspyrna stendur fyrir vikulegum kvikmyndasýningum, þar sem boðið er upp á róttækar kvikmyndir um grasrótarpólítík, aktívisma og andspyrnu. Sýningarnar fara fram á hverjum Miðvikudegi kl. 20:00 á Kaffi Hljómalind, Laugarvegi 23.
Núna á Miðvikudaginn, 16. Apríl sýnum við mynd um The Angry Brigade sem var hópur anarkista sem stóð fyrir röð sprenginga á Bretlandi á árunum 1970 - 1972. Meðal skotmarka hópsins voru bankar, sendiráð og heimili þingmanna. Meðal meðlima hópsins var Stuart Christie sem áður hafði verið handtekinn á Spáni fyrir að reyna að myrða Franco. Aðgerðum hópsins lauk með einum lengstu glæpa réttarhöldum (criminal trials) í sögu Englands.
Hefst kl. 20:00 og að sjálfsögðu er frítt inn.
_________________
skráð klukkan 18:45
Sé í fjölmiðlum að allavega einhverjir átta sig á því að umhverfisverndarsinnar og sendibílstjórar virðast ekki fá sömu meðferð hjá lögreglu, þegar þeir valda umferðartöfum, þrátt fyrir að rök lögreglu gegn aðferðinni séu þau sömu: Að aðgerðirnar loki öryggisleiðum sjúkra- og lögreglubíla.
Ég skal segja söguna aftur frá hendi Saving Iceland.
Þegar við stuttlega töfðum umferð á Snorrabraut hafði ég hlutverk milligönguaðila milli aktivista og lögreglu. Þannig vinnum við alltaf. Allir hafa ákveðin hlutverk. Ég fór fyrir göngunni þegar við lögðum upp frá Perlunni, um tuttugu trúðar (trúðaherinn er tilkominn vegna reynslu aktivista (þ.e. einstaklinga sem vilja hafa áhrif í sínu samfélagi) að vera of oft að taka þátt í mótmælum og aðgerðum sem voru svo grafalvarleg að þau voru hundleiðinleg), einn bíll sem dró kerru með hljóðkerfi og plötusnúðum og um tuttugu aðrir aktivistar. Stuðningsmenn og forvitið fólk dreif að á leiðinni.
Það var undarlega frelsandi tilfinning þegar við gengum inn á umferðargötuna, fólk sem var í umferðinni á móti, veifaði og lét vel að okkur. Ég heyrði ekki í umferðinni fyrir aftan okkur. Við vorum á um tíu kílómetra hraða.
Þegar við komum yfir brúna inn á Snorrabraut ók lögreglubíll að okkur á hinni akreininni, sneri við og ók meðfram byljandi dansgöngunni á móti umferð. Á móts við Njálsgötu ók lögreglubíllinn í veg fyrir gönguna og út stigu þrír lögregluþjónar. Ég gekk þegar til móts við þá, sumir kunnugleg andlit frá vinnu minni á slysadeildinni og eitt þeirra andlita sagði við mig: "Ekkert persónulegt Siggi en þetta gengur ekki lengur." Ég sagði strax við þann sem var æðstur á staðnum að ef við héldum áfram eins og planið væri og færum niður laugaveginn þá væri þessu lokið allir farnir heim eftir tuttugu mínútur. Hann þurfti að hugsa málið aðeins og hringja í yfirmann til að ræða þetta.
Síðan sagði hann að þetta mætti ekki því verið væri að brjóta lög með því aka með standandi mann á pallinum. Við mættum halda áfram ef við skyldum eftir bílinn. Dansinn dunaði allt í kring og græjurnar enn í botni, trúðarnir á útopnu í kringum mig og lögregluna. Ég ráðfærði mig við einn úr okkar hópi sem sagði mér að ekkert vera að gefa eftir. Ég fór aftur til ráðandi lögreglumanns og sagði honum að ég hefði ekkert vald yfir þessum hóp, sem var þá líklega orðinn tæplega hundrað manns, og lagði á það áherslu að aðstæðurnar leystust og gatan opnaðist undireins ef hópurinn héldi bara áfram og leystist síðan upp. Lögreglumaðurinn fór enn í símann við sinn yfirmann og sagði að við mættum halda áfram en þeir yrðu að handtaka bílstjórann því hann hefði brotið lögin og að bílinn færi heldur ekki lengra.
Ég neitaði engu beint en maldaði í móinn að við vildum ekki gefa hann eftir og trúðarnir þéttu hópinn í kringum bílinn meðan lögreglumönnum og sérsveitarmönnum fjölgaði í kringum okkur. Nú var örugglega liðinn hálftími síðan lögreglan stöðvaði gönguna og trúðarnir enn dansandi og græjunar í botni, almennt góð stemning, fólk enn að drífa að en lögreglan orðin pirraðri yfir að hafa ekki stjórn á aðstæðunum og ég maldandi í móinn sem milligöngumaður, vinnandi tíma, bendandi á að við vildum halda áfram, ég gæti ekki sagt hópnum fyrir verkum og um leið segjandi fólki í hópnum að við yrðum að forða bílstjóranum gegnum dansandi hópinn svo hann yrði ekki handtekinn.
Lögreglan skynjaði þetta og þokaði sér nær, sá næstráðandi hreytti í mig að "þeir voru búnir að reyna að vera líbó!" og ruddust inn í hópinn til að ná til bílstjórans, hrintu til trúðum og hverjum sem var fyrir. Skyndilega heyrði ég sársauköskur fólks úr þvögunni, sá snúið upp á hendur á dansandi fólki sem flæktist fyrir innrás lögreglunnar, sumir voru viljandi fyrir, aðrir (eins og Einar, en myndin af andliti hans í sársaukagrettu þar sem hann er keyrður upp á bílhúddið með hendina snúna aftur fyrir bak af sérsveitarmanni birtist í mogga og víðar) voru þarna aðvífandi og stóðu óvart fyrir.
Bílstjórinn og tvö önnur voru keyrði í götuna, járnuð, hné keyrð í bak og hnakka með um sex lögregluþjóna ofan á sér í dágóða stund eða þartil lögreglujeppi bakkaði að gegnum þvöguna og þeim var hent inn í jeppann, sumum lyft á handjárnunum. Á meðan var öskureitt fólk í kring að skammast og öskra yfir þessari hörkulegu árás. Ég stóð hjá og mér sjálfum féllust hendur. Mig langaði sjálfum ekki að vera fyrir fólki sem er þjálfað í að beita ofbeldi og hefur opinbera og félagslega samþykkt til að beita því.
Næstráðandinn hreytti síðan í mig; "við erum farnir" en einn sérsveitarmaðurinn braut rúðu göngubílsins bílstjóramegin með kylfu (og tilþrifum - við gerðum mikið grín að því seinna meir hvað hann virtist finna til sín við þetta) og tók lykilinn úr honum. Ég man ekki til þess að bíllinn hafi verið læstur. En bíleigandinn skaust heim og náði í varalykil.
Eftir stóð hópur af reiðu dansfólki sem hélt rakleitt niður að lögreglustöð og tók upp dansandi mótmælastöðu fyrir utan hana. Eitthvað dró úr orkunni þegar leið á daginn en hópur beið eftir að félögunum yrði sleppt. Sem var ekki fyrr en um nóttina.
Lögreglan stöðvað því umferð um Snorrabraut í um klukkustund meðan á stóð óákveðnu þrefi við göngufólk. Beitti síðan harkalegu ofbeldi til að ná fram því markmiði að handtaka bílstjórann ("því hann hafði brotið lögin") en gerði ekkert sérstakt annað til að fjarlægja hópinn og sat uppi með hann framan við lögreglustöðina fram á kvöld.
Mótmælendur á vegum Saving Iceland voru ekki beittir jafn mikilli hörku það sem eftir var sumars. Við höfðum á tilfinningunni að lamið hefði verið á puttana á einhverjum eftir þá fjölmiðlaumfjöllun sem þessi vinnubrögð lögreglunnar fengu.
Markmið með þessari aðgerð, að taka yfir götuna með músík og danspartýi, var einfaldlega að beita nýstárlegri aðferð til að minna á málstað umhverfisverndarsinna og stóriðjuandstæðinga. Íslenska aðferðin við mótmæli, þessi sem gert er ráð fyrir í stjórnarskrá - að menn skulu standa með skilti og mega hrópa slagorð- er hundleiðinleg og hefur aldrei haft nein áhrif á eitt eða neitt. Spyrjið bara herstöðvaandstæðinga. Spyrjið líka allt það fólk sem er búið að beita öllum mögulegum löglegum aðferðum til að vekja athygli á ranglæti þess að eyðileggja stóra hluta af einu síðasta náttúrusvæði evrópu, til að búa til orku fyrir stóriðju eingöngu, en hefur ekki náð neinum árangri.
Spyrjið síðan alla bílstjórana sem nú eru að beita ólöglegum aðgerðum, hversu lengi þeir eru búnir að reyna að fá þau sem setja þeim reglugerðir, að hlusta á þá. Það hefur ekki skilað neinu að vera kurteis við þau sem hafa of mikil völd. Vald spillir.
Við stöðvuðum heldur ekki nein virkjanaplön með því að dansa á Snorrabrautinni. En við vorum allavega að reyna. Við stimpluðum þessa mótmælaaðferð inn í hugi margra. Sýndum kannski fram á of mikið vald lögreglunnar um leið.
skráð klukkan 21:17
Hún eykst með aldrinum, tilfinningin um að ég vilji lifa lífi mínu án utanaðkomandi afskifta. Núorðið á ég meira "líf" til að verja finnst mér. Eigið heimili og sambúð.
Þessi tilfinning hefur alltaf birst í hugarheimi anarkistans sem vantraust og andúð á stofnunum og stórum samsteypufyrirtækjum, sérstaklega þeim sem auglýsa framleiðslu sína sem elskandi fyrir einstaklinginn (neytandann).
Núna skynja ég þessa andúð og þetta vantraust enn, enda hefur vald og áhrif stofnana og stórra fyrirtækja inni í tilveru einstaklinganna í samfélaginu, aukist síðan ég var unglingur. En ég finn líka fyrir því að ég vil að þessar stofnanir og þessi fyrirtæki hætti að láta eins og fífl til þess að ég geti farið að lifa mínu lífi án þess að þurfa að standa í að berjast við þær.
Ég á sérstaklega við orkufyrirtækin og álfyrirtækin sem koma fram af svo fullkomnu virðingarleysi gagnvart bæði samfélagi og náttúru að mér er ekki stætt á öðru en að bregðast við.
Ég væri alveg dásamlega mikið til í að standa áfram bara í því að útbreiða anarkistaspeki með bókaútgáfu og dreifingu og spila pönkið mitt auk þess að lifa daglega lífinu. En þessir bannsettu náttúruhatarar hegða sér svo illa að ég þarf að gera meira með öðru góðu fólki.
Þá verð ég stundum þreyttur og vil fá frið. Frið til að kyssa kærustuna og lesa bækur og labba á fjöll og firði. Kannski frið til að stúdera meira um hjúkrun eða læra nudd. Ég mun halda áfram að gefa út anarkistabækur auk þess að lifa en ég vildi bara óska þess að eitthvað kæmi til sem gæfi þessum náttúruhöturunum spark í tennurnar svo náttúruunnendur gætu farið að lifa lífinu eins og annað fólk.
skráð klukkan 04:58